E non lle chamaba así pola sua cor,
porque non eran azuis,
e para ser sinceros,
tampouco quería que o fosen.
Era o meu olliños de mar,
porque dende que os vin...
perdinme neles.
Non só parecéronme fermosos,
senon que gardaban algo.
Algo que nunca cheguei a descubrir,
algo que, cada día...
Que ainda hoxe,
Fanme volver.
Volver a perderme nese mar,
nese oceano profundo e misterioso.
Os meus olliños de mar...
No hay comentarios:
Publicar un comentario